Gasthuiskerk of Antoniuskapel

Het gebouw dateert uit de middeleeuwen. Het werd niet als kerk gebouwd, maar eerst als hospitaal of gasthuis gebruikt voor opvang van arme mensen en zieke reizigers. Pas later (1489) werd het als Rooms-Katholiek godshuis in gebruik genomen met een hoofdaltaar dat gewijd was aan de heilige Antonius. Vandaar dat de kerk tegenwoordig ook Antoniuskapel heet. De toren is er later tegenaan gebouwd en de haan is afkomstig van de kapel van het "Kleine Convent" ook genoemd "St. Catharina op den Berg".

Na de reformatie had de kerk wisselende bestemmingen. Tijdens de Franse bezetting van Doesburg (1672-1974) was de Grote Kerk weer in handen van de Rooms Katholieken gekomen en de Gereformeerden weken uit naar de Gasthuiskerk.
De torenklokken waren al voordien door de Spanjaarden geroofd. Na 1674 bleef de kerk lang zonder bestemming. In 1708 vonden Franse krijgsgevangenen er onderdak. Toen de kap van de Grote Kerk in 1717 het begaf konden tijdelijk de Gereformeerden weer terecht in de Gasthuiskerk. In 1735 kregen de Lutheranen de kerk in gebruik en in 1778 stelde de magistraat de kerk "voor altoos" voor hen beschikbaar. Sinds ca. 1970 heeft de Lutherse gemeenschap de kerk in eigendom gekregen.

In 1994 is er weer een klok in de toren gekomen die handmatig wordt geluid. Het orgel van orgelbouwer Naber uit Deventer dateert uit 1845. Bovenop de orgelkast staat het symbool van de Lutheranen: een zwaan die uit de vlammen herrijst.

Sinds het jaar 2000 maakt de Remonstrantse Gemeente ook gebruik van de Gasthuiskerk. Zij maken tijdens de kerkdienst gebruik van een kabinetorgel uit het midden van de 18e eeuw, dat tegen de achterwand staat.

Gasthuishofje

Het Gasthuishofje maakt deel uit van het hospitaal of Gasthuis waartoe ook de Gasthuiskerk behoort.
Het hofje wordt omringd door provenierswoningen (preuve = dagelijkse voedseluitdeling). Later werden niet alleen behoeftige oude-van-dagen hier opgenomen, maar ook meer vermogende personen verwierven er zich tegen betaling graag een plaatsje, zodat zij van een goede verzorging verzekerd waren.

De woningen gaan mogelijk terug tot de 16e eeuw (zie de gevelsteen met het jaartal 1578). Het huidige voorkomen met de witte gevels ontstond waarschijnlijk na een ingrijpende verbouwing rond 1800. Momenteel zijn de provenierswoningen als seniorenwoningen in gebruik.